در ميان چهارچوب در مصمم ايستاده بود.
نگاهى به چشمان دختركش نينداخت
چشمانى كه به او دوخته شده بود،
بسان ستارگان درون آسمان شب.
همچنان كه او را به من مى سپرد، برگشت
و به سمت انتهاى كوچه به راه افتاد.
در اين هواى شام گاهى، به روى سايه اش گام مى نهاد.
چه ناتوان بودم براى التماسش به بازگشت.
و چه كوتاه مى نمود از سر كوچه تا خيابان امشب.
و چقدر سنگ فرش خيابان به نظر صاف مى رسيد.
و چه بى حركت بودند درختان
و ساكت بودند كلاغهاى روى سيم برق.
و چه زود غروب كرد امشب خورشيد.
و در آنجا كه كوچه به خيابان شلوغ مى رسيد
او براى هميشه از پيش دختركش رفت.

پ ن. چيز هاى بود كه باعث شد اين پست رو دوباره بنويسم.